Ponad tysiąc lat temu ludy nordyckie – powszechnie znane jako Wikingowie – rozszerzyły swoje wpływy na zachód od Skandynawii, docierając do Wielkiej Brytanii, Irlandii, Islandii, Grenlandii oraz Ameryki Północnej. To właśnie tam Nordowie napotkali indiańskich mieszkańców Ameryki, których nazwali Skraelingami.
Skandynawskie sagi opisują liczne konflikty ze Skraelingami. Słowo saga nordycka oznacza zarówno „to, co zostało powiedziane”, jak i „historię, opowieść lub relację”.
Choć sagi zostały spisane, pierwotnie były to przekazy ustne, dlatego dokładność opisywanych w nich wydarzeń historycznych jest przedmiotem gorących debat wśród naukowców.
Był czas, gdy wielu historyków wątpiło, czy Skandynawowie rzeczywiście dotarli do Ameryki Północnej, jednak archeologia potwierdziła istnienie stałej osady skandynawskiej w L’Anse aux Meadows na Nowej Fundlandii, a także dostarczyła dowodów na istnienie innych obozowisk i kolonii.
Choć Wikingowie są często stereotypowo postrzegani jako dzicy wojownicy napadający na klasztory i miasta, oni sami widzieli siebie zupełnie inaczej.
Określenie „Wiking” odnosi się tylko do jednej z aktywności Skandynawów: wypraw łupieżczych. Nordowie byli również handlarzami, rolnikami, szkutnikami, odkrywcami, kupcami, rzemieślnikami i mężami stanu.
W swoim artykule opublikowanym w „Vikings: The North Atlantic Saga”, William Fitzhugh pisze:
„Pomimo reputacji szkutników, żeglarzy i wojowników, Nordowie identyfikowali się przede wszystkim jako rolnicy, a nie rybacy, myśliwi, traperzy czy kupcy, nawet jeśli niektórzy Wikingowie spędzali znaczną część roku na zajmowaniu się tymi profesjami”.
1
Sagi nordyckie a indiańscy mieszkańcy Ameryki
2
Serial: WIKINGOWIE: Ubbe spotyka indiańskich mieszkańców Ameryki
Sagi nordyckie a indiańscy mieszkańcy Ameryki
W L’Anse aux Meadows istnieje niewiele dowodów na kontakty między Nordami a indiańskimi ludami Ameryki.
Jeśli jednak przejdziemy od archeologii do sag, zauważymy, że Nordowie utrzymywali pewne relacje.
Sagi islandzkie opierają się na tradycjach ustnych.
Opowiadają one o wydarzeniach, które miały miejsce między 930 a 1030 rokiem – w okresie znanym w historii Islandii jako söguöld (wiek sag).
Relacje te opisują podróże, migracje i waśnie. Sagi koncentrują się na historii, a zwłaszcza na genealogii i dziejach rodzin. Po 1190 roku historie te zostały spisane w staronordyckim.
Według sag, Norwegowie budowali domostwa i spędzali zimę w Hop. Pozwalali swojemu bydłu paść się swobodnie bez opieki. Wiosną pojawiła się duża liczba czółen i zorganizowano targ, na którym Nordowie wymieniali tkaniny na futra oraz indiańską odzież.
Podczas gdy Skraelingowie chcieli handlować mieczami i żelaznymi włóczniami, Karlsefni i Freydis nie wyrazili na to zgody.
W pewnym momencie na targu byk należący do Karlsefniego wybiegł z lasu.
Skraelingowie odebrali to jako zagrożenie i pospiesznie się wycofali.
Trzy tygodnie później pojawiła się duża grupa Skraelingów i doszło do bitwy z Nordami.
Podczas pierwszego ataku Skraelingowie odparli Norwegów, ale Freydis, która była w ciąży, chwyciła miecz poległego wojownika, uderzyła się w nagą pierś i ruszyła do kontrataku, zmuszając Skraelingów do odwrotu.
Po bitwie Nordowie uznali, że nie jest to dobre miejsce na osiedlenie się, więc odpłynęli.
Karlsefni popłynął na południe z czterdziestoma ludźmi na około dwa miesiące. Oświadczyli, że widzieli jedynie dzikie tereny i wrócili do domu.
Choć sagi dostarczają pewnych wskazówek co do możliwej lokalizacji skandynawskich osad w Ameryce Północnej, zawierają również mylące informacje.
Dane archeologiczne z L’Anse aux Meadows oraz opis chmielu w sadze sugerują, że osada nordycka powinna znajdować się wzdłuż rzeki Świętego Wawrzyńca.
Jednak saga wskazuje, że Skraelingowie używali czółen pokrytych skórami, co może sugerować, że były to łodzie inuickie przybywające z dalszej północy.
Może to oznaczać:
- Że rdzenne łodzie w tej części Ameryki Północnej zmieniły się w ciągu sześciu wieków między pierwszym kontaktem z Nordami a późniejszym kontaktem z Europejczykami.
- Że saga nordycka pomyliła się co do rodzaju pokrycia użytego w czółnach.
Serial: WIKINGOWIE: Ubbe spotyka indiańskich mieszkańców Ameryki
Ubbe (grany przez Jordana Patricka Smitha), syn Ragnara Lothbroka (Travis Fimmel), zdołał spełnić marzenie swojego ojca o odnalezieniu „Złotej Krainy”.
Fani z niecierpliwością chcieli wiedzieć, gdzie dokładnie on i reszta grupy, w tym jego żona Torvi (Georgia Hirst), ostatecznie dotarli.
Ubbe i Torvi podróżowali na Islandię z Kjetillem Flatnosem (Adam Copeland) i Otherem (Ray Stevenson), ale zdali sobie sprawę, że teren nie nadaje się do założenia nowej kolonii.
Wsiedli z powrotem na łódź i wyruszyli na poszukiwanie nowej ziemi, aż w końcu uśmiechnęło się do nich szczęście.
Osadnicy postanowili żartobliwie nazwać tę ziemię „Grenlandią”, ponieważ w zasięgu wzroku nie było żadnej zieleni.
Ubbe, Torvi i pozostali nie zostali tam długo, ponieważ żądza władzy Kjetilla wypędziła ich z tej jałowej ziemi i ponownie zostali zmuszeni do wypłynięcia w morze.
W chwili, gdy myśleli, że wszystko stracone i z pewnością zginą na oceanie, Ubbe dostrzegł w oddali góry.
W końcu grupa natrafiła na żyzną ziemię, o której mówił im Other – ziemię, którą Ragnar tak bardzo pragnął odnaleźć.
Nazwa tej krainy nigdy nie została ujawniona w serialu, a fani chcieli wiedzieć, gdzie trafili bohaterowie.
Ubbe i reszta grupy odkryli tam nowe plemię, a niektórzy uważają, że wylądowali w Ameryce Północnej.
Są to indiańscy mieszkańcy Ameryki, posiadający indiańskie tatuaże, indiańskie nakrycia głowy oraz indiańskie torby.
Rdzenne plemię robi wszystko, co w jego mocy, aby powitać Ubbe, Torvi i pozostałych, pomimo spodziewanych trudności w komunikacji.
Oczywiście rodzi się pytanie, czy są to pierwsi Europejczycy, z którymi plemię nawiązało kontakt.
